Theaterkijker - Programmeur Anke aan het woord

Di 15 augustus 2017

Theaterkijker: een kijkje achter de schermen van Theater aan de Parade. Dit keer is Anke van Vijfeijken (29) aan het woord. Programmeur en uiteraard theaterliefhebber. Anke in drie woorden? Vuur, volharding en visie. Portret van een theatervrouw die geen souffleur nodig heeft.

Ze tilt haar koffie op. Haar rechteronderarm onthult een tattoo: een zinnetje, dat bij haar past. I love theatre? Nee. Nog vrolijker: Facing the sun. “Dat is een motto voor mezelf”, legt Anke lachend uit. “Facing the sun betekent voor mij: niet bang zijn, niet te lang twijfelen. Ga voor datgene waar je in gelooft.”
Facing the stars deed ze al. Nog steeds, trouwens. Als medewerker Programmering en Marketing reist ze stad en land af om voorstellingen te beoordelen. Tientallen malen per jaar stelt ze zichzelf de vraag: is dit iets voor Theater aan de Parade? Als haar tattoo in het donker lijkt op te gloeien, weet ze genoeg: doen.

Liefde
Even terug naar haar jeugd. In die jaren ontwikkelt Anke daadkracht. Op haar elfde verzorgt ze niet één maar tweeëntwintig paarden. Tegen het mavo-advies in doorloopt ze het vwo. Op haar vijftiende is ze tijdens vakanties bedrijfsleider in de bloemenzaak van haar oom. Haar grote passie voor podiumkunsten? Die vlamt op tijdens de opleiding International Media & Entertainment Management. Ankes afstudeerstage leidt naar Theater aan de Parade. Het is liefde op het eerste gezicht: “Aan het einde van dat jaar dacht ik: ‘Ik kom desnoods gratis werken. Maar ik wil hier echt niet weg!” De droom komt uit. Ze kan blijven. Haar werk combineert ze met de studie Theaterwetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Een hoge lat, maar Anke behaalt haar master. “Ik houd nou eenmaal niet van zesjes of van half werk”, zegt ze haast verontschuldigend.

Kwetsbaar
Nu is ze 29, facing the sky. Ziet ze grenzen in haar loopbaan? Open en eerlijk: “Het kan me soms onzeker maken dat ik een grote verantwoordelijkheid heb. Niet dat ik wakker lig en denk ‘Help zit de zaal straks wel vol?’ Maar het is tamelijk ongewoon dat je op mijn leeftijd al een grote zaal programmeert en onderhandelingen voert. Ik ben vooral Nancy [Bodar – red.] dankbaar. Zij is ons hoofd Programmering en Marketing. Ik heb veel van haar geleerd en altijd vertrouwen gekregen. Dat is het mooiste dat je kunt krijgen.” Soms bluft ze zich door moeilijke situaties heen, zegt ze. Maar zichzelf kwetsbaar opstellen, werkt het beste: “Daar win je respect mee. Ook van oudgedienden in het vak die je anders misschien als snotneus zien.”

Mysterie
Ze puzzelt graag. Nee, geen vijfsterrensudoku of de Sint-Jan in 5000 stukjes. Liever probeert ze het mysterie van de theaterbezoeker op te lossen. Wat is iemands drijfveer om naar voorstelling X te gaan? Anke: “Na veel onderzoek heb ik samen met mijn collega’s zes verschillende doelgroepen benoemd. Daar hebben we zogeheten persona’s bij verzonnen. Dat zijn karakters van bezoekerstypes, elk met hun eigen lifestyle, drijfveren en interesses.” Zo wil de ene groep het liefst een glitter-en-glamour-avondje uit met vriendinnen. Terwijl een andere groep bezoekers liever komt voor zelfontplooiing: op zoek naar verdieping en experiment.

Op z’n kop
Vrijwel elke bezoeker is een mengvorm van persona’s. Want niemand heeft altijd dezelfde drijfveren om naar het theater te gaan. De strategie die Anke en collega’s daarbij ontwikkelden, heeft de marketing van Theater aan de Parade op z’n kop gezet. “Vroeger was het vaak: ‘De doelgroep is vrouwen van 25 tot 65? Euh, daar organiseren we een Ladies Night voor.’ Nu draaien we het om. Het begint bij het publiek, de persona’s en hun drijveren. Vervolgens zoeken we daar de juiste voorstellingen en service bij.” Ander schouwburgen in Nederland hebben inmiddels oren naar de Bossche aanpak.

Achtbaan
Ze pakt nog een slok koffie. Op tafel staat een doos Kleenex. Wonderwel nog niet leeg, terwijl de recente verwikkelingen rond Theater aan de Parade dat wel rechtvaardigen. “Ik vind het een grote teleurstelling dat de oorspronkelijke nieuwbouwplannen van tafel zijn. Tijdelijk zouden we naar de Sint Cathrien verhuizen. Ik ben misschien wel twintig keer met impresariaten naar die kerk gegaan om ze ervan te overtuigen dat hun artiesten en gezelschappen daar echt tot hun recht zouden komen. Met succes. Helaas hoorde ik op 9 mei het slechte nieuws, dat er een streep door de plannen ging. Een half uur later zat ik in de Grote Zaal bij de mooiste voorstelling van het seizoen – OCD Love van L-E-V Dance Company uit Israël. Die dag was een achtbaan. Met tranen.”
Maar opgeven is geen optie. Nooit. Als ze na een avondvoorstelling naar huis rijdt – ze woont in Eindhoven – is ze blij dat ze weer een theaterdag heeft mogen beleven. Facing the sun, facing the moon. Morgen weer nieuwe kansen.


Fotograaf: Len Land
 

Actueel

Winkelmandje

U heeft geen voorstellingen in uw winkelmandje.

Er is iets misgegaan met het laden van dit evenement. Probeer het later nogmaals.