Theaterkijker: Het geluk van Nancy

Vr 02 juni 2017

 Een kijkje achter de schermen van TP

Je zou er een behangetje van willen hebben. Van haar lach. Open, vrolijk. Zo benadert ze ook haar werk. Al vijftien jaar. Gesprek met Nancy Bodar [37], hoofd Programmering en Marketing van Theater aan de Parade.

Ze zit aan een tafeltje in het theatercafé, met zicht op het bisschoppelijk paleis. Als ze haar nek uitsteekt – letterlijk, maar figuurlijk schuwt ze het evenmin – ziet Nancy Bodar de Bossche kathedraal. Onvermijdelijke vraag: is-ze-familie-van? Ja, in de verte. Antoine Bodar, de recht-voor-zijn-raap priester en voormalig plebaan van de Sint-Jan is een achterneef van haar vader.

Van oorsprong komt de familie Bodar uit Hongarije. Latere generaties schoten wortel in Den Bosch en Rosmalen. Op zandgrond, maar toch stevig. “Ja, ik voel me hier thuis. Oeteldonk, het roodwitgele leven met al het protocol. Daar houd ik van. Maar ook van het chauvinisme en het plat Bosch. Of ik dat ook kan spreken? [met lach] Ja.”

Vader
De magie van het podium leerde ze van haar vader. Zanger/drummer Tony Bodar was mede-grondlegger van de Don Boder Band – huisgezelschap van Schouwburg Casino – en publiekswinnaar van de Soundmixshow 1987. “Ik ging regelmatig met hem mee. Nee, zelf zing ik niet. Maar de wereld van de podiumkunsten trekt me van jongs af aan. Nu praat mijn vader mij, als persoonlijke Leo Blokhuis, bij over instrumenten, muziekstijlen en achtergronden als we samen naar een concert gaan, bijvoorbeeld van The Analogues.”
In Eindhoven volgde Nancy de hbo-opleiding Communicatie. Haar afstudeerstage liep ze bij Theater aan de Parade. “Het pakte me en heeft me nooit meer losgelaten. Sinds 2002 werk ik hier.” Ze volgde ook een masteropleiding Marketing in Breda. Kortom: ze weet van de hoed en de rand.

Eigenwijs
Sinds 2014 is ze ook hoofd Programmering. Met bezieling: “Ik heb veel geleerd van Wim Dekker. Hij was onze programmeur. Na ruim veertig jaar heeft hij in 2016 afscheid genomen. Ik heb van hem geleerd dat je in programmeren gezond eigenwijs moet blijven. Oftewel: zoek regelmatig het onbekende op. Veel van hetzelfde laten zien is minder spannend.”
Ze erkent dat mensen – lees: theaterbezoekers – de neiging hebben om zich bij het vertrouwde te houden. Nancy roept een uitspraak van fabrikant Henri Ford in herinnering: “Hij zei: ‘Als ik mensen had gevraagd wat ze wilden, hadden ze gezegd: een sneller paard.’ Aan een auto dachten ze niet. Je kunt immers niet weten wat je niet weet. Om die reden moet je als theater regelmatig gedurfde keuzes maken en avontuur aanbieden. Een voorbeeld? Het Israëlische dansgezelschap Hofesh Shechter Company, dat een duidelijk politiek statement niet uit de weg gaat. Zo’n voorstelling is voor een niche [een kleine, specifieke markt – red.], maar je bekent er ook kleur mee.”

Tranen
Haar lach verdwijnt. “Oeeeeehhhw’, klinkt het langgerekt. De vraag luidde: hoeveel voorstellingen en concerten zie je? “Veel. In sommige jaren meerdere keren per week. Ik vind het heel belangrijk, om niet alleen de voorstelling te zien, maar ook hoe het publiek reageert. Als ik het moet uitrekenen: zo’n drie per week in Theater aan de Parade plus tien à vijftien op Theaterfestival Boulevard en zes à zeven per dag op het festival in Edinburgh. Dat is –– euh: in al die jaren zo’n 1700 in totaal.”

De laatste keer dat ze in tranen keek, was op Theaterfestival Boulevard 2016. Bij ‘Five Easy Pieces’ van de Zwitserse regisseur Milo Rau. In die voorstelling spelen Vlaamse kinderen het leven van Dutroux na. Aangrijpend, maar zonder ranzige ondertoon. Ja, ze is zelf moeder. Dat speelt absoluut mee. Maar het is vooral de betovering van het theater die haar diep raakt. Telkens weer.

Werkwoorden
Wat haar niet minder kippenvel bezorgt, is de moeizame strijd voor een nieuw theatergebouw waar de stad trots op kan zijn. “We hebben een fijn team. Vechtlustig, loyaal. Maar er moet iets gebeuren, want stilstaan is achteruitgaan. En onze ambitie is onveranderd dat we, ook in de toekomst, podium blijven bieden aan (inter)nationale topgezelschappen en lokale helden.” Aarzelen, twijfelen, geduld beoefenen. Het zijn Bossche werkwoorden. Maar één zekerheid stijgt boven de meerjarenkalenders uit: Theater aan de Parade is er voor heel de stad en al haar inwoners. Zoveel mensen, zoveel smaken. Het is de kunst om iedereen blij te maken, weet Nancy. De een wil klassieke humor, de ander verlangt onbekend terrein. Gelukkig leerde Nancy van zowel Henri Ford als van haar vader Tony dat je het oude [het paard] kunt combineren met het nieuwe [de auto]. Het kan geen toeval zijn: ‘Driehonderd paardenkrachten’ heette de grote hit van de Don Boder Band. Een klassieker onder truckers, uitgebracht in 1981.

Het B-kantje van die single? Dat heette ‘Ik ben op weg naar huis.’ Maar dat zingt Nancy niet elke dag. Eerst nog even een voorstelling zien. Omdat ze daar zo vaak gelukkig van wordt.

Foto: Nancy Bodar
Fotograaf: Len Land

Actueel

Winkelmandje

U heeft geen voorstellingen in uw winkelmandje.

Er is iets misgegaan met het laden van dit evenement. Probeer het later nogmaals.