Menu
Sluit

Callas Onassis Kennedy - een gesprek met de hoofdrolspelers

Na de succesvolle productie In Bed met Dietrich en Piaf (o.a. 4 **** in NRC,TROUW en  Theaterkrant) geven Irene Kuiper, Frédérique Sluyterman van Loo en Ger Otte opnieuw een eigenzinnige draai aan de levens van wereldberoemde iconen.

Tijdens een ontspannen gesprek lichtten zij toe hoe hun absurde en meeslepende voorstelling over de driehoeksverhouding tussen operadiva Maria Callas, ex-first lady Jackie Kennedy en de Griekse scheepvaartmagnaat Aristoteles Onassis tot stand kwam.

 

Frédérique Sluyterman van Loo (Callas), Irene Kuiper (Kennedy) en Ger Otte (Onassis) Foto: René Zuiderveld

Omdat hun vorige voorstelling werd bejubeld door theaterrecensenten en de nieuwe voorstelling al in de Cultuurtips rubriek van TROUW werd genoemd als één van de potentiële hoogtepunten van komend seizoen was het voor dit drietal een logische stap om met hetzelfde team te bouwen aan een tweede voorstelling. Op een wat rauwere manier willen ze dit keer opnieuw iconische figuren aangrijpen om een fictief verhaal uit te spelen over verzengende passie, berekenende liefde en bitterzoete wraak.

Frédérique: ’Bij het zoeken naar het thema van deze voorstelling kwamen we uit bij de zin; the things you do for love, om het in goed Nederlands te zeggen.’ “Ja!’, valt Irene bij, ’En dus kwamen we ook uit bij wraak. Hoe ver ga je voor de liefde? Als je je verraden voelt, zoals Callas toen zij door Onassis werd verlaten voor Jackie Kennedy, hoe ver ga je dan?’ Ger verduidelijkt;’ Callas en Kennedy hebben elkaar in het echte leven nooit ontmoet maar door ze nu in onze voorstelling samen op een boot te zetten waar ze niet af kunnen, kunnen wij ons uitleven in scènes waarin van alles kan gebeuren!’

Frédérique grijpt in: ’Waar we nog niks over gaan prijs geven hoor!’ Ger: ’Nee, daar moeten de mensen voor naar het theater komen natuurlijk! Maar via deze iconische figuren van vroeger kunnen we van alles vertellen over de tijd van nu. Onassis was bijvoorbeeld iemand die vrouwen zag als trofeeën die verzameld moesten worden.’ Irene: ’Hij vond het jagen leuker dan de prooi bezitten, wie is op dit moment de beste partij voor mij? Jackie Kennedy was voor hem vooral een handige zet.’ Ger;’ Een redelijk tragische figuur eigenlijk, omdat hij juist niets voor de liefde deed maar alles voor de buitenkant. Dat zie je tegenwoordig ook veel om je heen, op Social media lijkt alles koek en ei met een filtertje eroverheen. Maar hoe zit het werkelijk met de echte liefde?’

Daniël Cohen als opper kok
Ook deze keer is er weer een innige samenwerking met schrijver en regisseur Daniël Cohen. De figuren en thematiek zijn door Frédérique, Irene en Ger aangedragen, maar Daniël is er vervolgens mee aan de haal gegaan. Irene: ’ Wij dragen met z’n allen het idee en de grote lijnen aan, maar Daniël duikt er vervolgens in en komt dan bijvoorbeeld met Pasolini op de proppen, waarmee Callas haar eerste en enige film maakte. Zelfs de moeder van Pasolini, Susanna zit nu in het stuk, omdat zij zoveel liefde voor haar zoon voelde dat ze hem niet kon loslaten. Dat zijn mooie aanvullingen waar wij niet opgekomen waren. Daniël kun je zien als de kok en wij dragen ingrediënten aan, waar hij dan weer iets wonderlijk moois van brouwt!’

Frédérique;’ Doordat Daniël durft te denken ’Wat als…?’, doordat hij de vrijheid durft te nemen om een fictief verhaal te vertellen met deze bekende figuren, kan de voorstelling op een spannende manier alle kanten op schieten. En heb je als publiek behoorlijk wat om over na te praten na afloop.’ Ger; ’En als regisseur houdt hij het overzicht over de voorstelling als geheel. Waar zit de humor? Waar de wrange tragiek, de herkenbaarheid?’

Nuance in zwart-wit
Irene: ’Herkenbaarheid zit ’m ook in het verhaal te vertellen achter het masker van deze beroemde iconen. Op die manier proberen we ook iets te zeggen over de oordelen die zo snel vallen tegenwoordig.’
Frédérique:’Toen en nu heeft iedereen z’n negatieve mening ontzettend snel klaar, terwijl de werkelijkheid vaak genuanceerder in elkaar zit. Ook dat is een thema dat in deze voorstelling verwerkt zit.’ Irene enthousiast: ‘En de muziek die nu door Ger gecomponeerd is, gaat ons daar ontzettend bij helpen!’

Maestro muziek!
Ger: ’Jazeker, want mensen zullen denken; ’Callas: dus opera! Maar er was maar één Callas en die gaan we niet proberen na te doen. Maar ik heb nu bijvoorbeeld een aria uit Tosca als een jaren ’50, Italiaanse close harmony hit gecomponeerd, waardoor er iets nieuws ontstaat wat heel grappig werkt. Daarnaast heb ik veel nieuwe muziek geschreven en we worden tijdens de voorstelling bijgestaan door muzikante Marieke van der Heyden die cello speelt, theremin en glasharmonica.’ Het drietal roept druk door elkaar heen om de glasharmonica van uitleg te voorzien. Irene: ’Een heel wonderlijk instrument dat heel lang verboden is geweest!’ Frédérique: ‘Het zijn een soort glazen dessertschaaltjes aan een draaiend spit, je weet niet wat je ziet!’  Ger: ’Met een teiltje ernaast, want het moet met natte vingers worden bespeeld. Na afloop is alles kleddernat, dus het instrument moet niet te dicht op de eerste rij staan, haha!’

Humor
Er valt wat dat betreft genoeg te lachen in deze voorstelling. Irene: ’We proberen absurde situaties en serieuze thematiek licht te verpakken.’ Ger: ‘Onassis en Callas konden enorm te keer gaan tegen elkaar hoor! Frédérique: ’Een wonderlijke liefde, maar daar kun je binnen de voorstelling veel humor in kwijt!’ We maken een mix van feit en fictie, heden en verleden, drama en humor, met veel snelle en harde overgangen. Er is veel te beleven en veel om van te genieten!’